قدیمی ترین ابزار اتصال در سازه های فولادی میخ پرچ می باشد . اتصالات فولادی در گذشته فقط با پرچ کاری یا جوش کاری انجام می شد اما امروزه با مرور زمان به جای استفاده از پرچ ، پیچ هایی با مقاومت بالا مورد استفاده قرار می گیرند . امروزه اتصالات پرچی زیاد کارآمد نیست و در اتصالات سازه های فولادی استفاده نمی شود . اما به علت درک صحیح در ارزیابی و شناخت و بازسازی سازه های فولادی قدیمی آشنایی با این نوع اتصالات ضروری است .
ابتدا باید دانست که میخ پرچ از 3 قسمت کلاهک ، شنک ، تنه یا دم تشکیل می شود . جنس تنه میخ پرچ از فولاد با مقاومت کششی بالا و ساخنار آن توخالی می باشد . یکی از فرآیند اتصالات سازه های فولادی پرچ کاری می باشد که با استفاده از میخ پرچ انجام می شود که ار 2 میخ پرچ بلند و کوتاه استفاده می شود . برای شروع این فرآیند ابتدا قطعاتی که باید متصل شوند سوراخ می شوند سپس با حرارت زیاد میخ پرچ بلند را داغ کرده و از درون سوراخ ها عبور داده می شوند در مرحله بعدی درون دستگاه پرچ ، میخ پرچ کوتاه مقابل دم میخ پرچ بلندتر قرار می گیرد . دستگاه پرچ در مرحله آخر این دو میخ را با فشار زیاد به یکدیگر متصل کرده که به این ترتیب اتصال پرچی بوجود می آید . استفاده از پرچ کاری در سازه های فولادی معایبی به دنبال دارد که از استاندارد های مختلف حذف شده مه این معایب عبارتند از :
_ استفاده از پرچ کاری نیاز به نیروی کار ماهر و با تجربه دارد که هزینه بسیاری به دنبال دارد
_ استفاده از پرچ کاری مصرف انرژی را افزایش می دهد و همچنین در حین عملیات خطر وقوع آتش سوزی وجود دارد
_ در حین عملیات پرچ کاری صدای زیادی ایجاد می شود
_ اتصالات پرچی در برابر اتفاقاتی مانند زلزله از مقاومت بسیار پایینی برخوردار هستند
_ هنگام عملیات تعمیر و نگهداری ، باز کردن و جایگزین کردن پرچ هایی که قبلا نصب شده است کار بسیار دشوار و پیچیده ای است
